Şimdi şu soruyu sorabiliriz. Mademki canlı organizmalar da cansız olan
maddelerden oluşuyor, o halde canlılar cansızlardan neden bu kadar farklıdır?
Şüphesiz ki bu soru çok eskiden beri sorulmaktadır ve dinsel, bilimsel, filozofik pek çok
yanıt vardır. Biyokimya bilimi de kendi yöntemleri ile bu soruyu cevaplandırmaya
çalışır.

Biyokimya çok genç bir bilim dalıdır. Biyokimya ismi ilk defa 1903 yılında
Alman kimyageri Carl Neuberq tarafından kullanılmıştır. Biyokimya ilmindeki büyük
gelisme devri, 1920 lerde Osborne, Mendel ve Hopkinsr17; in canlı organizmaların protein
ihtiyaçlarını incelemeleri ile başlar. Bunları; Hans Fischerr17;in hem sentezi. Funk, Mendel
ve Mc Collumr17;un vitaminlerle ile ilgili ön çalışmaları, Harden ve Younq ile Embden ve
Meyerhofr17;un ara metabolizmayı incelemelerii, Krebs, Szent Györqyi ve arkadaşlarının
sitrik asit döngüsünü keşfetmeleri izler.

Biyokimyadaki en büyük gelisme II. Dünya harbinden sonra olmuştur.
Günümüze kadar biyokimyadaki gelişme hızı ortalama olarak, mevcut bilqilerin her 8
yılda 2 katına ulaşması düzeyindedir. Bu hız biyokimyayı, üzerinde çalışan kimselerin
emeğini ziyan ettirmeyen en verimli ve dinamik bir bilim dalı yapmaktadır. Şüphesiz ki
biyokimyadaki bu gelisme özel araştırma tekniklerinin keşfine ve özellikle radyoaktif
maddelerin kullanımına bağlıdır.

Günümüz mantığı, tüm biyolojik olayların sonunda bir moleküler temele
oturtulabileceğini telkin etmektedir. Canlı maddeler, kendilerini oluşturan cansız
maddelerin tüm fiziksel ve kimyasal kurallarına uymakla beraber, yaşamın moleküler
mantığı diyebileceğimiz bir takım prensipler dahilinde birbirlerini etkilerler. Bu
prensiplerin bazılarını biliyorsak da pek çoğu hakkında henüz bilgi sahibi değiliz.
Canlı organizmalarda bulunan ve bilinen kurallara ek olarak moleküler bir mantık
çerçevesinde hareket eden moleküllere BİYOMOLEKÜL diyoruz.