Bir zamanlar bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış. mutluluk, üzüntü, bilgi ve diğerleri, aşk dahil... bir gün adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. bunu üzerine hepsi adayı terketmek için sandallarını hazırlamışlar. aşk adada en son kalan duygu olmuş. çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş. ada nerdeyse battığı zaman, aşk yardım etmeye karar vermiş. zenginlik çok büyük bir teknenin içinden geçmekteymiş. aşk zenginlik beni yanına alırmısın diye sormuş.
zenginlik hayır alamam. teknemde çok fazla altın gümüşvar senin için yer yok demiş
aşk kibirden yardım istemiş kendisinide tekneye alması için,
kibir çok ıslak olduğu için teknesini mahvedebileceğinden aşkı almak istememiş teknesine...
üzüntüye sormuş aşk beni alırmısın diye, üzüntü "of aşk okadar üzgünümki alamam seni tekneye yalnız kalmaya ihtiyacım var" diye cevap vermiş
mutluluk aşkın yanından geçmiş ama okadar mutluymuşki çağrısını bile duymamış aşkın
aşk birden bir ses duymuş bu aşktan daha yaşlıca bir sesmiş aşk okadar şanslı ve mutlu hissetmişki kendiniyanına alanın kim olduğunu akıl bile edememiş
aşk istediği yeni bir kara parçasına ulaştığında aşka yardım eden yoluna devam etmiş
ona nekadar borçlu oduğunu farkeden aşk, bilgi ye sormuş bana yardım eden kişi kimdi diye
o ZAMAN dı demiş bilgi çünkü ancak zaman zaman bir aşkın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir!!!!!!
işte düşünme sırası sizde
