iNSAN-OLMAK

[boxcigar]

İnsanınkendi sorumluluğunun doğrultusunda gösterdiği çaba yaşamın özüdür.İçinde bulundukları anı yaşamayan ve yaşama etkin bir biçimdekatılamayan insanlarda ölüm korkuları oldukça yaygındır. Sevgi,beraberliğe yaşam katabilmeyi ve canlılığını artırabilmeyi içerir.Dünyada iki tür insan vardır: Yaşayanlar ve yaşayanları seyredipeleştirenler. Seyretmek ölümü, katılmak ise yaşamı simgeler!
 
 
Yaşamak,kendisi olabilmeyi ve yaşama etkin bir biçimde katılabilmeyi tanımlar.Bu, insanın kendi sorumluluğunu, bir başka deyişle yaşamına anlam katmasorumluluğunu içerir. Sorumluluğunu üstlenen kişi özgürdür. Özgür insandaha az korkar, onun için sevebilir!
 
Diğer insanlarıngerçeklerini anlamaya çalışacağımız yerde onları dünyada yalnızca kendigerçeklerimiz varmışcasına yargılamak etkin olabilmemizi engeller veyalnızlığa yol açar. Kendi benliğine yabancılaşmış bir insanındeğerleri ve inançları tehlikeye karşı savunma niteliğinde olduğundandavranışları da katı, inatçı ve esneklikten yoksundur. Bu, kendigerçeklerini algılayabilen bir insanın esnek bir biçimde sürdürdüğükararlılıktan farklıdır.
 
İçinde yaşadığımız dünyanın zor biralan olduğundan yakınarak zamanı tüketmek yerine, onu ve gerçekleriniolduğu gibi kabul etmek zorundayız.
 
İçimizden gelen ses, eğer onu dinlemeyi başarabiliyorsak, bize hangi doğrultuda davranmamız gerektiğini söyler.
 
Gerçekanlamda sevgi, diğer insanları da kendimiz kadar sevebilmeyi içerir,kendimizden çok yada kendi yerimize değil. Bir başka deyişle sevgi,diğer insanların seçimlerini kendi seçimlerimiz gibi sevebildiğimizdegerçekleşir.
Yaşamak ve sevmek birbirinden ayrı olgular değil, birbütündür. Kendimizi yaşayabildiğimiz ve beraberliklerimize bir şeylerkatabildiğimiz her yerde sevgi vardır. Yaşamak ve sevmek birbirindenayrı olgular değil, bir bütündür. Kendimizi yaşayabildiğimiz veberaberliklerimize bir şeyler katabildiğimiz her yerde sevgi vardır.
 
Bugüninsanların birbirinin karşıtı olan iki ayrı eğilimi doğuştangetirdiğine inanıyorum. Bir yanda  dostluğu, sevgiyi ve yardımlaşmayıiçeren bir eğilim, diğer yanda bencilliğe ve bozup yıkmaya yatkın bireğilim. Her insanda bu eğilimlerin ikisi de var; ama hangi eğiliminegemen olacağını bireyin doğduğu andan bu yana geçirebildiği yaşantılarbelirliyor.
 
Destek ve dayanışma ortamında yetişen bir insandaolumlu ve yapıcı duygular, kendini gerçekleştirme yollarını engelleyenbir ortamda büyüyen bir insandaysa bencil ve yıkıcı eğilimler etkinlikkazanır. Çevresinde her şey yolunda gittiği halde kendi yaşamını yinekendisi bozan insanların sayısı o denli çok ki!
 
İnsan doğasıyalnızca belirli bir zaman kesiti içinde nasıl değerlendirilemezse,toplumlar da geçmişlerini özümseyemedikleri sürece kendilerinigereğince anlayamazlar.
Bir duyguyu "nasıl" yaşamakta olduğumuzufark edebilmek, onun geçmişe dönük nedenlerini açıklayabilmiş olmaktançok daha büyük önem taşır!
 
İnsanları sevebilmek, onlarla başedebilecek yöntemleri geliştirebilmeyi gerektirir.
İnsan kızgın olduğu için diğer insanlardan korkar, insanlardan korktuğu için de onlara kızar.
 
İnsankendine değer verebildiği oranda başkalarına da değer verir; diğerinsanlara gerçek anlamda değer verdiğini hissettikçe kendisini dedeğerli bulur.
 
İnsanın kendi sorumluluğunu üstlenmesi, birbaşka insanın sorumluluğunu üstlenmesinden çok daha güçtür. Bir insanınkendisine karşı sorumluluklarıyla başkalarına karşı sorumlulukları içiçe geçmiş tek bir olgudur, birbirinden soyutlanamaz.
 
Kendinigerçekleştirme, kendini yaşamayı göze alabilecek yürekliliğigösterebilmeyi ve kısır döngülerden özgürleşebilmeyi tanımlar.
 



Engin Geçtan'ın "İNSAN OLMAK" adlı kitabından