Aylardır iş bulamayan delikanlı artık önüne gelen her yerebaşvuruyordu. Hayvanat bahçesinin önünden geçerken durdu ve 'nedenolmasın' deyip, oraya da başvurdu.
Olacak ya; bahçenin gözdesi goril önceki gece ölmüştü ve bunu müşterilerden bu günlük gizlemeyi başarmışlardı.
'Yenigorilimiz gelene kadar, onun postunu giyip goril taklidi yapabilirmisin?' diye sordular. Delikanlı önce şaka herhalde diye düşündü, amahayır, adamlar gerçekten ümitsiz görünüyorlardı.
'Parada anlaşırsak yaparım' dedi. Anlaşmaları uzun sürmedi.
Ertesisabah geldi, hazırlanmış postu giydi, gorilin kafesine girdi ve o günekadar seyrettiği belgesellerden aklında kaldığı kadarıyla goril gibidavranmaya başladı:
Ara sıra homurdanıyor, göğsünü yumrukluyor, dörtayak üzerinde yürüyor, bir dala sıçrıyor, sallanıyor, seyircilerinattığı meyveleri yiyordu. Birkaç gün sonra işine öyle adapte olmuştuki, daha yüksek dallara bile tırmanıyor, daldan dala atlayabiliyordu.Ama son atladığı dalı tutamadı, kafesini yan kafesten ayıran fensinüzerine düştü, yıpranmış fens teli yırtıldı ve kendini yan kafesiniçinde buldu.
Bu aslanın kafesiydi. Delikanlı yutkundu, kelime-işahadet getirdi. 'İmdat!' diye bağırdı ama kendi sesini kendi bileduymadı. Korkudan sesi kısılmıştı.
Tekrar bağırdı. Eh! hiç olmazsa kendi duymuştu.
Önce neler olduğunu anlayamayan aslan yavaşça yattığı yerden kalktı, delikanlıya doğru ağır adımlarla yaklaştı.
Seyircilerçığlık çığlığa idi. Bir çocuk sanki goril anlayacakmış gibi (!)'tırman, yukarı tırman' diye bağırdı.Ama korkudan gorilin sadece sesikısılmamış, eli kolu da felç olmuştu. Aslan affetmedi, geldi, öncepençesini gorilin göğsüne dayadı, sonra başını başına yaklaştırdı vefısıldadı: Kapa çeneni aptal! Beni de işimdenedeceksin...
Unutmayın...Hiçbir Şey Göründüğü Gibi Değildir...
