Her zamanki yerinde duvar dibindeydi yine
Gözleri ağlamaktan şişmiş etrafına bakınıyordu
Yanına yaklaştım neden ağlıyorsun dedim
Dedi ki ; dostlarım vardı hayatıma güneş olan
Hayalerimin çöllerinde kaybolurken
Bana vaha olanlar vardı
Gözlerim yağmurları kıskandırırken mendil olurlardı
Ve her anımda bana sadece bahar olurlardı
Neden hayatımı kışlara terkettiler
Artık hayatta baharların olduğuna inanmıyorum
Çünkü her baharın bir kışa dönüşü varmış
Benim de baharlarım kışlara dönüştü
Hani bir kuşu seversin avucunda tutarsın
Kaçmasın diye sıkarsında ölür diye korkarsın
Parmaklarını hafifçe açınca uçar gider ya
Dostlarım kuşlarmıydı ki uçtular ?
Onlar kuş değildi dedim
Düşündüğün gibi bahar da değillerdi
Onlara bakıp baharları gören
Çöllerde vahaları düşündüren
Senin saf yüreğindi
Ve sil gözyaşlarını
Her ne kadar gidenler varsa bile
Sadece bedenleri gitti unutma
Yürekleri burada ve onlarda senle ağlıyor
Ayağa kalkman lazım
Dostunu ağlatıp düşmanını güldürmemen için
Ayağa kalkmalıyım dedi ve kalktı
Bir harabe gibi yürürken ardından baktım
Dostları kalmamıştı etrafında
Yüreğinin güzelliğini yansıtabileceği
Gözyaşlarını silecek yüreğine dokunacak
Döndüm ve halime şükrettim
Çöktüğüm yerden kalktım
Karşımda olmasalar bile
Yüreklerinin elini uzatıp
Kalk diyecek dostlarım vardı
Eğer halen bir tek dostunuz varsa bile
Ayağa kalkmalısınız....
Çünkü siz düşerken aslında dostlarınız düşer ....
(Alıntı)
